Blog Siyi – Tussen twee werelden: hoe ik mijn plek vond bij Labyrinth
Toen ik vorig jaar november een evenement van Labyrinth bezocht, had ik nooit gedacht dat een kort gesprek mijn leven een paar maanden later zou veranderen. Ik raakte daar even aan de praat met Samater. Een maand later, terwijl ik voor familiebezoek in China was, stuurde hij me een bericht. Labyrinth zou binnenkort starten met een nieuw project en hij vroeg of ik interesse had om mee te werken. Zo begon mijn avontuur bij het project Samenleven in Nederland (SIN).
Vier jaar geleden verhuisde ik vanuit China naar Nederland om sociologie te studeren. In die tijd gebeurde er veel. Ik rondde mijn studie af, leerde Nederlands, volgde mijn inburgering en zette mijn eerste stappen op de Nederlandse arbeidsmarkt. Langzaam voelde Nederland meer als thuis. Tegelijkertijd merkte ik ook dat, terwijl ik steeds beter mijn weg vond in de Nederlandse samenleving, juist verder weg leek te groeien van mijn Chinese achtergrond. Alsof ik onbewust moest kiezen tussen twee werelden. Bij Labyrinth ontdekte ik dat dat helemaal niet hoeft.
Mijn eerste maanden bij Labyrinth waren allesbehalve voorspelbaar. Geen dag zag er hetzelfde uit. De ene dag vertaalde ik materialen naar het Chinees en Engels, de volgende dag belde ik tientallen potentiële deelnemers of interviewers. Daarna organiseerde ik testdagen, ondersteunde ik collega’s bij het veldwerk of leerde ik werken met Qualtrics om vragenlijsten en adressenbestanden te beheren. Op het eerste gezicht lijken dat heel verschillende werkzaamheden, maar uiteindelijk draait alles om hetzelfde: ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen kunnen deelnemen aan onderzoek, juist ook mensen die anders minder snel bereikt worden.
Tijdens het werven van interviewers sprak ik mensen met de meest uiteenlopende achtergronden. Iedere telefoonoproep bracht weer een nieuw verhaal met zich mee. Ik vond het bijzonder om met hen in gesprek te gaan. Veel kandidaten waren ontzettend gemotiveerd om iets terug te doen voor hun eigen gemeenschap én voor de Nederlandse samenleving. Dat enthousiasme werkte aanstekelijk en maakte mijn werk extra waardevol. Eén telefoontje zal ik niet snel vergeten. Ik belde een sollicitant en na een paar minuten kwamen we erachter dat we jaren geleden samen Nederlandse les hadden gevolgd aan de Volksuniversiteit. Ooit zaten we samen in hetzelfde klaslokaal als cursisten, en nu spraken we elkaar als toekomstige collega’s. Op zulke momenten voelt Nederland ineens een stuk kleiner.
Misschien is het mooiste onderdeel van mijn werk wel dat het Chinese gemeenschap mag ondersteunen. Toen ik net in Nederland woonde was ik vooral bezig met integreren. Ik wilde de taal leren, de cultuur begrijpen en mijn plek vinden. Nu help ik juist andere Chinezen om deel te nemen aan onderzoek. Dat begint al bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs als het vertalen van vragenlijsten. Al snel ontdekte ik dat vertalen veel meer is dan woorden omzetten van de ene taal naar de andere. Veel begrippen uit sociaal onderzoek zijn nauw verbonden met cultuur, geschiedenis en maatschappelijke context. Sommige Nederlandse termen bestaan simpelweg niet in het Chinees, terwijl andere begrippen in beide landen een heel andere betekenis hebben. Goede vertalingen vragen daarom niet alleen om taalvaardigheid, maar ook om cultureel begrip. Juist daar merkte ik hoe waardevol mijn kennis van beide werelden kan zijn.
Later kreeg ik ook de kans om het Chinese interviewteam te coördineren. Soms delen interviewers mooie ontmoetingen met deelnemers, soms bespreken we lastige situaties en zoeken we samen naar oplossingen. Door die gesprekken kreeg ik een nieuw beeld van de Chinese gemeenschap in Nederland. Tegelijkertijd brachten ze mij ook weer dichter bij mijn eigen culturele achtergrond. Terwijl ik anderen hielp om deel te nemen aan onderzoek, vond ik zelf ook weer een stukje herkenning terug. Inmiddels werk ik ruim zeven maanden bij Labyrinth. Lange tijd dacht ik dat ik leefde tussen twee werelden: China en Nederland. Sinds mijn werk bij Labyrinth kijk ik daar anders naar. Ik heb geleerd dat die twee werelden elkaar helemaal niet uitsluiten, maar elkaar juist versterken. Doordat ik beide werelden ken, ben ik in staat om onderzoekers en deelnemers te verbinden. Bij Labyrinth help ik anderen om hun stem te laten horen. En onderweg vond ik ook steeds meer mijn eigen stem.
